مهندس ایوب مرادخانی عضو هیئت ­علمی گروه معماری دانشگاه آزاد اسلامی واحد مریوان و پژوهشگر دوره دکتری معماری برگزیده مسابقه طراحی معماری دارالقرآن سنندج شد.

بنا بر اعلام روابط عمومی و دبیرخانه بنیادمسکن استان کردستان در خصوص مسابقه طراحی معماری دارالقرآن سنندج؛ با حضور هیئت داوران، مراسمی درسالن دانشگاه علوم قرآنی سنندج مورخ 96/4/12برگزار گردید. هیئت داوران متشکل از:  مهندس حق شناس معاون مسکن شهری بنیادمسکن انقلاب اسلامی، مهندس دهقانی مدیرکل مسکن شهری و حساب 100مرکز، دکتر مهرداد یوسف زمانی و دکتر ارسلان طهماسبی نماینده­های دانشگاه کردستان وآزاد سنندج، مهندس فریبرز خلیل­اللهی نماینده سازمان نظام مهندسی و مهندس انور شاه­محمدی نماینده بنیادمسکن استان با در نظر گرفتن معیارهای لازم، طرح­های ارائه شده را مورد بررسی و ارزیابی قرار دادند. درنهایت ایوب مرادخانی(پژوهشگر دوره دکتری معماری و عضو هیت­علمی دانشگاه) بعنوان طراح اصلی و سالارمحمودی بعنوان کمک طراح برنده و رتبه اول راکسب کردند.

رویکرد طراحی رتبه نخست دارالقرآن سنندج :

طراح: ایوب مرادخانی (پژوهشگر دوره دکتری معماری و عضو هیت­علمی دانشگاه)

همکار طراح: سالار محمودی

رویکرد حاکم در طراحی در جهت ارتباط با معماری اسلامی_ایرانی بوده است. در دارالقرآن سنندج، تمایل طرح به حفظ  عناصر تاریخی و تلاش در جهت خلاصه کردن هر چه بیشتر آنها برای بارزتر نمودن محتوای اصیل این عناصر کاملاً محسوس است. اندام­های بنا در مرز باریکی که جهان فرم های انتزاعی را از دنیای سرمشق های سنتی جدا می­کند، واقع شد­ه­اند. بکارگیری نمادها و خصوصاً استخراج عناصر قراردادی از آرشیو سنتی یا تأکید بر مفهوم آنها در این پروژه به عنوان راه حل هوشمندانه اتخاذ شده­است. روند طراحی از مراحل مختلفی عبور کرده و رفته رفته به جوهر اصیل و نهایی خود نزدیک شده­است، در مراحل نخست، اسکیس های اولیه و شروع کار با کنار هم قرارگیری عناصری  شکل می­گیرد که بخشی از عناصر و الگوهای سنتی معماری اسلامی-ایرانی هستند، محوربندی فضاها بر اساس همجواری و توجه به جهت قبله می­باشد. فرم نمادین نمازخانه در مرکزیت قرار می­گیرد و محورهای دیگر یکی بر جهت تعاملات با سطح محلی(ساکنین منطقه) و دیگری در جهت گسترش پویای کالبدی پروژه با کاربری های موزه قرآن، آمفی­تاتر چندمنظوره، کتابخانه و فضای آموزشی تعیین می­یابد. در مرحله بعدی محورها در قالب فرم­های پایه با توجه به مفصل بندی به عنوان اصل معماری ایرانی-اسلامی تعریف می­شوند و عناصر روابطی با یکدیگر پیدا می­کنند، این محوربندی بر اساس همجواری ها و نشات گرفته از تداوم فضای مرکزی(نمازخانه) است. پس از شناسایی نکات اصلی از میان عناصر متعدد قابل مشاهده در اسکیس­های اولیه، رفته رفته زوائد و فرعیات از پروژه حذف گردیده و طرح به عناصر اصلی خود، در ساختاری متکامل و غیر قابل تغییر، خلاصه می گردد. الگوپردازی و نمادپردازی در عناصر، طراحی را کاملاً وابسته به مکان خویش تبدیل کرده است، مانند ترکیب مشبک ها (مسجد دارالاحسان)، دو مناره ها و ترکیب کاشی فیروزه ای در نما و… است. همچنین به وضوح مشاهده می شود که در این مرحله کنار هم قرار گرفتن عناصر نهایی طرح یعنی نمازخانه، موزه قرآن، فضای آموزشی و همگانی ابعاد ریخت شناسی بسیار متفاوتی دارند ولی در عین حال کلیتی یکپارچه و واحدی را تداعی می­کنند، در این مرحله از طراحی با استفاده از نسبت­های زرین در گسترش فضایی به صورت خرد و کلان، سلسله مراتب فضایی-کالبدی و…. سعی در ایجاد فضایی یکپارچه و بدیع در تعریفی نو از طراحی دارلقرآن شده است. نکته آخر اینکه تقلیل­دادن جایگاه دارالقرآن به صرفا آموزش، برداشتی بسیار ناقص و محدودی از مفهوم این فضا است که در این طرح  مورد بازنگری قرار گرفته است. کارکردهای فرهنگی- اجتماعی دارالقرآن به عنوان یک مسئله در طراحی مورد توجه است. ایجاد واحدهای چندمنظوره در ایجاد حس مکان و تعلق به طرح ها با طراحی فضاهای مختص عبادی(نمازخانه)، تعاملات اجتماعی، شورایاری و… نمونه هایی از این توجه است.