به گزارش اداره کل روابط عمومی وزارت علوم به نقل از دانشگاه تبریز، دکتر مهتاب پیروزمند مجری این طرح با بیان اینکه یکی از مشکلات اساسی کشورهای توسعه یافته و حتی در حال توسعه تهیه سوخت است، گفت: بیودیزل یا زیست سوخت یکی از گزینه‌های مناسب می‌باشد که استفاده از آن در بسیاری از کشورهای دنیا متداول است زیرا در مقایسه با سوخت‌های فسیلی، به عنوان سوختی دوستدار محیط زیست مطرح است.
استاد دانشکده شیمی دانشگاه تبریز افزود: بیودیزل یک سوخت گازوئیلی پاک است که از منابع طبیعی و تجدیدپذیر مانند روغن‌های گیاهی و چربی‌های حیوانی ساخته می‌شود و در حال حاضر بیودیزل از طریق واکنش ترانس استریفیکاسیون روغن‌های گیاهی مانند روغن ذرت، روغن نخل و کلزا، با یک الکل که بهتر است متانول باشد، در حضور یک کاتالیست مانند کلسیم اکسید تولید می‌شود.
این محقق در ادامه با اشاره به فرآیند تولید این سوخت خاطر نشان کرد: چون این دسته از روغن‌ها حاوی مقدار زیادی اسید چرب آزاد هستند، علاوه بر ترانس استریفیکاسیون، فرآیند استریفیکاسیون نیز باید در ابتدا انجام شود؛ بنابراین فرآیند تبدیل روغن‌های مستعمل به بیودیزل در دو مرحله صورت می‌گیرد. از این رو اگر کاتالسیتی بتواند این فرایند را در یک مرحله انجام داده و از پایداری خوبی نیز برخوردار باشد بسیار ارزشمند می‌باشد.
مجری این طرح تاکید کرد: در این پروژه تحقیقاتی نانوکاتالیست حفره دار MCM-۴۱ که یک ترکیب زیست سازگار از جنس سیلیس است با استفاده از سورفکتانت آلی به عنوان قالب، سنتز شد و روغن مستعمل آشپزخانه که دورریز محسوب می‌شود در حضور این کاتالیزور و با استفاده از حلال متانول، با بهره بالاتر از ۹۲ درصد، تنها در یک مرحله و در مدت زمان ۳ ساعت به زیست سوخت (بیودیزل) تبدیل می‌شود.
وی کاهش هزینه، افزایش سرعت تولید کاتالیست و تولید بیودیزل و کاهش آلاینده‌های محیط زیست را از مزایای این فرایند اعلام کرد.
س.س ۵۱/ ل.م ۵۴