انتشار نشریه بیماری لکه برگی گرد خرمالو در پژوهشکده مرکبات و میوه های نیمه گرمسیری
انتشار نشریه بیماری لکه برگی گرد خرمالو در پژوهشکده مرکبات و میوه های نیمه گرمسیری
به همت اعضای هیات علمی موسسه تحقیقات علوم باغبانی و پژوهشکده مرکبات و میوه های نیمه گرمسیری نشریه بیماری لکه برگی گرد خرمالو منشر شد.
به گزارش روابط عمومی پژوهشکده مرکبات و میوه های نیمه گرمسیری، نشریه بیماری لکه برگی گرد خرمالو به همت اعضای هیات علمی موسسه تحقیقات علوم باغبانی، پژوهشکده مرکبات و میوه های نیمه گرمسیری انتشار یافت. این نشریه نوشته دکتر مرتضی گل محمدی و دکتر حسین طاهری اعضای هیات علمی موسسه تحقیقات علوم باغبانی و پژوهشکده مرکبات و میوه های نیمه گرمسیری میباشد.
در مقدمه این نشریه آمده است، خرمالو بومی کشور چین است. قدمت آن به قرن ها پیش میرسد و بیش از ۲۰۰۰ سال پیش در چین مورد استفاده قرار میگرفت. این گیاه سپس به کره و ژاپن و بعدها به اکثر نقاط دنیا مانند آمریکا و اروپا منتقل شد . چین با ۹۳۸۸۰۰ هکتار سطح زیرکشت و تولید ۳۹۸۸۹۵۸ تن میوه خرمالو، رتبه اول را در دنیا دارد. سطح زیر کشت خرمالو در سال ۱۳۹۴ در ایران، ۲۰۹۳ هکتار بود که ۴۴۵ هکتار آن را سطح غیر بارور و ۱۶۴۸ هکتار آن را سطح بارور تشکیل میداد. بیشترین سطح زیر کشت و تولید مربوط به استان مازندران است. در جنگل های شمال کشور رقم وحشی خرمالو (خرمندی) که به زبان محلی اربه نامیده می شود به وفور یافت می شود و از آن به عنوان پایه استفاده میشود . خرمالو گیاهی خزان کننده با برگ های پهن، سبز تیره رنگ، سفت و چرمی است. درخت ها دو پایه هستند. ولی گاهی هر دو نوع گل روی یک درخت دیده می شوند و ارتفاع درخت تا ۱۰ متر میرسد. خرمالو در مناطقی با زمستان و تابستان معتدل خوب رشد می کند درخت ها از ۳ تا ۶ سال شروع به گلدهی میکنند. گلدهی در حوالی خرداد و تیر رخ میدهد. گل های ماده کرم رنگ و اغلب به صورت تکی رشد میکنند ولی گل های نر صورتی رنگ هستند و رشد سه تایی دارند. گلها ۴ گلبرگ و کاسبرگ دارند. در برخی از واریته ها میوه های بدون بذر از طریق بکرزایی و بدون گرده افشانی تشکیل می شوند ولی میوه های ناشی از گل های گرده افشانی شده بزرگتر و دارای بذر هستند. میوه ها کروی تا تخم مرغی شکل هستند. پوست میوه زرد تا قرمز نارنجی رنگ است. گوشت میوه کمی روشن تر است و تا ۸ عدد بذر دارند. وجود ماده ی پروآنتوسیانیدین باعث طعم گس میوه در برخی از واریته ها می شود که با رشد میوه میزان آن کاهش می یابد. این میوه ها فقط در زمان رسیدن کامل خوراکی هستند. بعضی از واریته ها مانند فویو ماده ی فوق را ندارند و در هر مرحله ای از رشد قابل خوردن هستند ولی بهتر است پس از رسیدن کامل مصرف شوند. میوه ها معمولا پس از ریزش برگ ها در مهر و آبان میرسند.