عید سعید غدیر؛ عید امامت و ولایت مبارک باد
غدیر تکرار اولین است در کلام آخرین، همان کلام نورانی که در اولین پیام، علی را به برادری و وصایت خواند. غدیر میراث ماندگار پیامبر عظیم الشان اسلام و فرصتی برای تقرّب به آستان بلند آن امام همام و تجدید پیمان با آن پیشوای برترین است. غدیر، پیام رهایى است؛ پیام گسیختن زنجیرهاى بسته بر پاى بشر، پیام تداوم پیامبرى است با همه آرمانهاى بلندش. غدیر، ادامه بعثت است براى شکستن بتهاى فکر و دل، براى عبور از خودپرستى به خداپرستى، براى بیرون آمدن از اسارت خویش و رسیدن به آزادگى حقیقى که در سایه عبودیت حاصل می شود. غدیر، پایان رسالت است و على علیه السلام مولا می شود تا پرچم پیامبر را پس از او به دست بگیرد و لباس رزم بپوشد براى آزادى بندگان خدا.
اینک، افق در پهنه غدیر، چشم انتظار حادثه ای است، پیامبر(ص) در واپسین دقایق «حجهالوداع» و سربلند از رسالت خویش به نزدیکى سرزمین «جحفه» رسید. در آخرین محدوده میقات، جبرئیل بر آن حضرت نازل شد و اولین پیام رسالت بعد از توحید را، بر ایشان ابلاغ کرد، تا او براى آخرین بار پیام ولایت را بازگوید و حجت را بر مردم آن روز و نسلهاى آینده تمام کند. بلال اذان نماز را شروع نمود و پیامبر خدا(ص) کلام وحى نازل شده بر خویش را چنین زمزمه کرد:
"یا ایها الرسول بلغ ما انزل الیک من ربک و ان لم تفعل فما بلغت رسالته، و الله یعصمک من الناس ان الله لا یهدى القوم الکافرین".( مائده/۶۷)
اى پیامبر آنچه از طرف پروردگارت بر تو نازل شده کاملا به مردم برسان؛ اگر آن را [به جهاتى مانند تقیه و ...] ابلاغ نکنى، رسالت خداوند را انجام نداده اى. خداوند تو را از جمیع خطرات [احتمالى] نگاه می دارد و خداوند جمعیت کافران [لجوج] را هدایت نمی کند.
در پی کلام وحی، پیامبر(ص) امر کرد، تا کاروان حجاج در منطقه غدیر خم متوقف شوند و فرمود: کسانی که جلوتر هستند بازگردند و کسانی که عقب مانده اند به اجتماع حجاج در غدیر خم برسند. آن حضرت بر بالای منبری از جهاز شتران در حالی که حضرت علی (ع) در کنار ایشان قرار داشت، خطبه ای ایراد فرمود. در این خطبه که با ستایش و حمد خدا شروع می شد، حدیث ثقلین را بیان کرد. سپس در حالی که دست حضرت علی (ع) را بلند کرد، از مردم پرسید: «ای مردم آیا من از خود شما بر شما اولی و مقدم نیستم؟» مردم پاسخ دادند: «بله ای رسول خدا.» حضرت گفت: « خداوند ولی من است و من ولی مومنین هستم و من نسبت به آنان از خودشان اولی و مقدم می باشم.» آن گاه فرمود: «پس هر کس که من مولای او هستم علی مولای اوست.» سه بار این جمله را تکرار کرده و فرمود: «خداوندا، دوست بدار و سرپرستی کن، هر کسی که علی را دوست و سرپرست خود بداند و دشمن بدار هر کسی که او را دشمن دارد و یاری نما هر کسی که او را یاری می نماید و به حال خود رها کن، هر کس که او را وا می گذارد.» پس خطاب به حجاج گفت: «ای مردم حاضرین به غایبین این پیام را برسانند.» هنوز اجتماع متفرق نشده بود که بار دیگر جبرئیل بر پیامبر وارد و این آیه را نازل کرد: «امروز دین شما را به کمال رساندم و نعمتم را بر شما تمام کردم و دین اسلام را بر شما پسندیدم.» ( سوره مائده، آیه ۳ )، سپس پیامبر دستور داد که مردم با حضرت علی(ع) بیعت کنند.
رسول اکرم(ص) در مورد شخصیت بی انتهای حضرت علی (ع) و کمالات بی نظیر و فضایل بی پایانش احادیثی فرموده اند که به بخشی از آنها اشاره می نماییم:
- اگر تمام باغ ها قلم شود، همه دریاها مرکب، همه جن ها حسابگر و انسان ها نویسنده شوند تا همه فضایل و مناقب علی را بشمارند نمی توانند. (محجه البیضاء، ج ۴، ص ۲۰۶).
- پروردگار عالم به من وحی کرد و مرا مامور ساخت که علی(ع) را با لقب امیرالمومنین بخوانم و فرمود: تا به حال، کسی را با این لقب نخوانده ام و آن را به کسی نخواهم داد. (بحار الانوار، ج ۳۷، ص ۲۹۰۴ )
- پیامبر اکرم(ص) قبل از وفات خویش از آینده خبر داد و فرمود: پیروان حضرت موسی به هفتاد و یک گروه تقسیم شدند؛ همه آنان اهل آتش هستند جز گروهی که از وصی اش" یوشع " پیروی کردند و پیروان حضرت مسیح نیز به هفتاد و دو گروه تقسیم شدند و همگی گرفتار عذاب اخروی می شوند، جز آنان که از جانشین او" شمعون" تبعیت کردند، امت من نیز به هفتاد و سه شعبه تقسیم می شوند همگی در قهر خدا گرفتار خواهند شد مگر آن گروه راستین که از وصی و جانشینم علی بن ابیطالب(ع) پیروی نمایند.( وسایل الشیعه، ج ۱۸، ص ۳۱)
- هرکس می خواهد حضرت نوح(ع) را در عزم و اراده اش بنگرد و علم سرشار حضرت آدم(ع) را درک کند و به جدم حضرت ابراهیم(ع) در حلم و بردباری اش نگاه کند و حضرت موسی(ع) را در ذکاوت و هوشیاری و حضرت عیسی(ع) را در زهد و بی توجهی به دنیا ببیند، وجود مبارک علی(ع) را ببیند.(محجه البیضاء، ج ۴، ص ۹۲)
- من شهر علم هستم و علی درِب آن است، هر کس می خواهد وارد آن شود باید از دربش بگذرد.( کنزالعمال، ج ۱۱، ص ۶۰۰)
- علی از حیث قضاوت و داوری در میان امت من بی نظیر است. (آفتاب ولایت، ص ۱۳۸)
- علی داناترین امت من بعد از من است. (کنز العمال، ج ۶، ص ۱۵)
گردآوری و تنظیم: بهلولی
منبع: تبیان