با استفاده از نانوحسگرها در لباس‌های نظامی می‌توان بسیاری از تهدیدهای شیمیایی و بیولوژیکی را شناسایی و با آنها مقابله کرد.

به گزارش مرکز ارتباطات و اطلاع رسانی معاونت علمی و فناوری ریاست جمهوری، با استفاده از نانوحسگرها در لباس‌های نظامی می‌توان بسیاری از تهدیدهای شیمیایی و بیولوژیکی را شناسایی و با آنها مقابله کرد. اگر این حسگرها خطری را تشخیص دهند منافذ لباس بسته خواهد شد و از سرباز محافظت می‌شود.
همچنین این لباس‌ها در تشخیص بسیاری از مواد سمی هوشمندانه عمل می‌کنند و اگر مقدار معینی ماده‌ی سمی وارد لباس جنگی شود آزمایشگاهی کوچک می‌تواند خطر را تشخیص داده و پادزهر را به درون رگ سرباز تزریق کند.

جلیقه‌های ضدگلوله
تولید الیاف محکم و هوشمند با بهره‌گیری از فناوری نانو تحوالت زیادی را در تولید منسوجات نظامی ایجاد کرده است. این نخ‌ها تقریبا به محکمی الیافی هستند که در جلیقه‌های ضدگلوله مورد استفاده قرار می‌گیرند. ضمن آنکه ویژگی‌های قابل توجه و ارزشمند دیگری نیز دارند.
برخلاف الیاف و نخ‌های معمول، استحکام این نخ‌ها در هنگام بافندگی کاهش نمی‌یابند. این نخ‌ها در دماهای بسیار بالا و شرایط غیرمعمول شیمیایی، استحکام و انعطاف‌پذیری خود را حفظ می‌کنند .
انواعی از نانومواد نیز می‌توانند به روشی جالب از سربازان در برابر گلوله، ترکش و موج انفجار محافظت کنند. این مواد حاوی مجراهایی مملو از نوعی سیال هستند که به سرباز اجازه می‌دهد به سادگی به اطراف حرکت کند. اما وقتی با برخورد گلوله به آن شوک وارد می‌شود، مایع خصوصیات خود را تغییر داده و سخت می‌شود. در نتیجه برخورد یک گلوله تنها یک ضربدیدگی جزئی ایجاد می‌کند.

لباس‌های استتار
محققان در تالشاند تا لباس‌هایی تولید کنند که خود را با شرایط محیطی وفق دهند، لباس‌هایی که بتواند مثل آفتاب پرست تغییر رنگ دهند )آفتاب پرست خزندهای جذاب برای طراحان منسوجات نظامی است، رنگ آفتاب پرست بر اساس شرایط محیطی تغییر می‌کند( یا بادگیرهایی که با برخورد آب، ضد آب شوند. آنها در تلاشند این کار را با الیاف پلی استر رسانا که از افزودنی‎هایی مانند اسید کامفورسولفونیک در آن استفاده شده انجام دهند.
باران، رسانایی پارچه را تغییر می‌دهد و منجر به جمع شدن محتویات و بستن حفره‌های لباس می‌شود. چنین لباس‌هایی تا به حال تولید شده ولی مواد آن هیچ مقاومتی در برابر شستشو و ماشین لباسشویی ندارند. اگر پلیمرهای مقاوم رسانا تولید شوند، می‌توان لباسی ساخت که اگر کسی روی آن سایه بیاندازد، از رنگ سبز به رنگ آبی تغییر شکل می‌دهد.
انرژی نور خورشید می‌تواند جریان داخل پلیمر رسانا را تغییر دهد و باعث تغییر آرایش مولکولی مواد افزودنی شود، طوری که رنگ نوری را که لباس جذب و نشر می‌کند، تغییر کند. این روش برای استتار در کاربردهای نظامی مطرح است. رنگی که در این پارچه‌ها استفاده می‌شود می‌تواند با حرارت تغییر کند.
پایان پیام/۲۹