چه اضطرابى دامن زمین را فرا مى گیرد، آن گاه که دلش مزار امامى مى شود که تنها بیست و پنج بهار، از عمر پر برکتش می گذرد، او که نامش با صلابت گره خورده و شهادتش، آموزگار صبر و ایمان است. آری! "جود"، قطره اى از پیشانى بلندش بود، "علم"، غنچه ای از گلستان وجودش و "حلم"، گوهری از گنجینه فضایلش. اینک، در غم شهادت نهمین فروغ امامت به سوگ نشسته ایم، در فراقش زخم های دلمان، سر باز کرده است و قناتی از غم، در قنوت نگاهمان جاری است. اما ما! نه آن غربت دردناکى که برایتان مهیا کردند و نه آن زهرى که جان گرانمایه تان را در بر گرفت، هیچ کدام نتوانست، امتداد خط سبزتان را از صحیفه هستى پاک نماید.
آری! براى هروله از «مروه» دل تا «صفاى» کاظمین، راهى نیست، در این حج ولایت و عشق همیشه در «سعى» باش؛ که بى «سعى» نمى توان به «صفاى» جمال معصوم(ع) رسید.
حضرت امام محمد تقی(ع) در دهم رجب سال ۱۹۵ (ه.ق) چشم به جهان گشود. نام آن حضرت محمد، کنیه ایشان ابوجعفر و مشهورترین القاب آن امام تقی و جواد بود. نام مادر گرامی آن امام «سبیکه» و پدر بزرگوارشان حضرت امام رضا (ع) است. ایشان در کنار تبیین و تثبیت امامت خویش، صلاحیت حاکمان ستمگر را نفی، و متناسب با اوضاع سیاسی اجتماعی نارضایتی خود را در برابر حکومت جور به دیگران گوشزد می کرد و انزجار خود را از ستم و ستم پیشگان در گفتار و کردار به گوش مردم می رساند. به فرموده مقام معظم رهبری، امام جواد(ع) به رغم دوران کوتاه زندگی اش نمودار و نشانه مقاومت است. او با تمام وجود با قدرت مزدور و ریاکار مامون مقابله و معارضه کرد و هرگز قدمی عقب نشینی نکرد. امام علیه السلام تمام اوضاع دشوار را تحمل کرد و با همه شیوه های ممکن به مبارزه ادامه داد. سرانجام آن امام گرامی در ذیقعده سال ۲۲۰ ه.ق در ۲۵ سالگی به شهادت رسید و در قبرستان قریش واقع در شهر کاظمین، در کنار قبر جد بزرگوارش حضرت امام موسی کاظم (ع) به خاک سپرده شد.

احادیثی از امام جود و بخشندگی
- عِزُّ الْمُوْمِنِ غِناه عَنِ النّاسِ.
عزّت و شخصیّت مومن در بى نیازى و طمع نداشتن به مال و زندگى دیگران است. (بحارالانوار: ج ۷۲، ص ۱۰۹، ح ۱۲)
- مَنِ اسْتَحْسَنَ قَبیحاً کانَ شَریکاً فیهِ.
هر که کار زشتى را تحسین و تایید کند، در عقاب آن شریک است. (کشف الغمّه: ج ۲، ص ۳۴۹)
-ثَلاثٌ مِنْ عَمَلِ الاْبْرارِ: اقامَهُ الْفَرائِض، وَاجْتِنابُ الْمَحارِم، واحْتِراسٌ مِنَ الْغَفْلَهِ فِى الدّین.
سه چیز از کارهاى نیکان است: انجام واجبات الهى، ترک و دورى از گناهان، مواظبت و رعایت مسائل و احکام دین. (بحارالانوار: ج ۷۱، ص ۱۸۱)
- مُلاقاهُ الاْخوانِ نَشْرَهٌ، وَ تَلْقیحٌ لِلْعَقْلِ وَ انْ کانَ نَزْراً قَلیلا .
ملاقات و دیدار با دوستان و برادران خوب، موجب صفاى دل و نورانیّت آن می شود و سبب شکوفائى عقل و درایت خواهد گشت، گرچه در مدّت زمانى کوتاه انجام پذیرد. (امالى شیخ مفید: ص ۳۲۸، ح ۱۳)
- الْمُومِنُ یَحْتاجُ الی ثَلاثِ خِصال: تَوْفیق مِنَ اللهِ عَزَّ وَ جَلَّ، وَ واعِظ مِنْ نَفْسِهِ، وَ قَبُول مِمَّنْ یَنْصَحُهُ.
مومن در هر حال نیازمند به سه خصلت است: توفیق از طرف خداوند متعال، واعظی از درون خود، قبول و پذیرش نصیحت کسی که او را نصیحت نماید. (بحارالانوار، ج ۷۲، ص ۶۵، ح ۳)
- مَنْ زارَ قَبْرَ اخیهِ الْمُوْمِنِ فَجَلَسَ عِنْدَ قَبْرِهِ وَاسْتَقْبَلَ الْقِبْلَهَ وَ وَضَعَ یَدَهُ عَلَى الْقَبْرِ وَقَرَءَ: «انّاانْزَلْناهُ فى لَیْلَهِ الْقَدْرِ» سَبْعَ  مَرّات، امِنَ مِنَ الْفَزَعَ الاْکْبَرِ.
هرکس بر بالین قبر مومنى حضور یابد و رو به قبله بنشیند و دست خود را روى قبر بگذارد و هفت مرتبه سوره مبارکه «انّا انزلناه» را بخواند از شداید و سختیهاى صحراى محشر در امان قرار مى گیرد. (مستدرک الوسائل: ج ۱۷، ص ۳۰۸، ح ۵)
گردآوری و تنظیم: بهلولی