علی‌اکبر بابالو؛ عضو هیئت‌علمی دانشگاه صنعتی سهند تبریز در گفت‌وگو با پایگاه اطلاع‌رسانی بنیاد ملی نخبگان با اشاره به لزوم توسعه فرهنگ اشتغال‌زایی و کارآفرینی در بین دانش‌آموختگان، گفت: اشتغال استخدامی حتی اگر شرایط و موقعیت آن فراهم باشد، باز هم یکی از آفت‌های جامعه علمی است.

وی افزود: دوره استخدام در ارگان‌های دولتی و دانشگاه گذشته است و امروزه دانشگاهیان خود را ملزوم به ورود به عرصه‌های کارآفرینی می‌دانند. امروزه حتی اگر شرایط استخدام در بهترین مراکز دولتی، با حقوق کافی و زحمت کم هم فراهم باشد، باز فرد دانش‌آموخته باید وارد کارآفرینی و شرکت‌داری دانش‌بنیان شود؛ چراکه در اشتغال استخدامی خروجی افراد با پتانسیل و دانش آنان به هیچ‌وجه مطابقت ندراد.

بابالو ادامه داد: حضور در عرصه‌های دانش‌بنیان و کسب‌وکارهای نوآورانه و فناورانه، گرچه زحمت، مشقت و تلاش مستمر می‌خواهد و حتی فرد برای مدتی باید با حداقل‌های مالی سازگاری کند، اما از آنجایی که خروجی و نتیجه کارش برای کشور ارزشمند و در توسعه و پیشرفت همه‌جانبه اثرگذار است، امری کاملاً نهادینه شده است.

این محقق پلیمر اضافه کرد: به لحاظ روانی و روحی، دانش‌آموخته دانشگاهی نباید خود را در استخدام محصور کند چراکه حضور در اینگونه مشاغل از فردی ایده‌پرداز و خلاق، یک تکنیسین معمولی می‌سازد. آن هم در شرایطی که در کشور عملاً چیزی به نام صنعت وجود ندارد و خروجی فعالیت‌های تولیدی بیشتر با مفهوم کارگاه سازگاری دارد تا با صنعت.

عضو هیئت‌علمی دانشگاه صنعتی سهند تبریز تصریح کرد: حضور در عرصه‌های اشتغال‌زایی، دانش‌بنیان، فعالیت‌های نوآورانه و فناورانه، دانش‌آموخته دانشگاهی را به فردی مهم برای خروج کشور از بحران تبدیل می‌کند؛ فردی که می‌تواند با طرح و ابتکار خود، جامعه را پیشبری و راهبری کند و در رسیدن به توسعه همه‌جانبه اثرگذاری بی‌نظیری داشته باشد.

وی تاکید کرد: نباید انتظار داشت دانش‌آموخته و یا دانشجوی مقاطع مختلف، به‌تنهایی وارد فضای شرکت‌داری شوند. گام برداشتن در این مسیر و موفقیت در آن مستلزم حضور اساتید دانشگاهی و راهبری آنان، حمایت‌های دولتی و همکاری‌های بین‌بخشی‌ است.

بابالو یادآور شد: متاسفانه بخش زیادی از اعضای هیئت‌علمی دانشگاه نیز در فرهنگ نادرست استخدامی رشد کرده‌اند و به آن باور دارند. این افراد بیشتر در آموزش و. پژوهش‌های تئوری و غیرکاربردی فعالیت می‌کنند و تنها هدفشان رسیدن به درجه‌های بالایی استادی است؛ بنابراین انرژی و توان خود را برای فعالیت در عرصه‌های تولیدی و دانش‌بنیان هزینه نمی‌کنند. این افراد با فرهنگ استخدامی در دانشگاه جذب و با همین فرهنگ به مرور به دبیری تبدیل شده‌اند که تنها سرکلاس تدریس می‌کند و آخر ماه نیز حقوق خود را دریافت می‌کند؛ بدون اینکه به خروجی کاری که انجام می‌دهد، بیا‌‌‎‌ندیشد.

وی اظهار داشت: استاد دانشگاه باید علم کسب کرده خود را با فعالیت و تلاش مستمر در عرصه‌های اشتغال‌زایی، تولید و دانش‌‎بنیان تزریق کند و در این مسیر موانع را پشت سر بگذارد تا به فناوری و سپس به تولیدی دانش‌بنیان برسد.

عضو هیئت‌علمی دانشگاه صنعتی سهند تبریز در پایان خاطرنشان کرد: جایگاه هیئت‌علمی دانشگاه، جایگاهی است که فرد باید در آن به اثرگذاری ملموس در جامعه برسد نه اینکه صرفاً به دنبال چاپ مقاله باشد؛ آن هم مقاله‌‎هایی که کوچکترین کاربردی در کشور ندارند، مرزهای دانش‌ را جابه‌جا نمی‌کنند، بودجه‌های پژوهشی را هزینه می‌کنند و در نهایت نیز در ژورنال‌‎های خارجی و با استانداردهای آنها به چاپ می‌رسند. در این روند، حتی اگر مقاله به لحاظ علمی هم مطلوب باشد، چون به فناوری تبدیل نشده است، کشور ضرر می‌کند.