به گزارش اداره کل روابط عمومی وزارت علوم به نقل از ایسنا، احسان رحمانی، مجری طرح «ساخت و ارزیابی یک کاتالیست چارچوب فلزی- آلی برای تولید اتیل بنزن» گفت: آلکیلاسیون بنزن به صورت صنعتی توسط کاتالیست‌های زئولیتی در دما و فشار بالا انجام می‌شود که این موضوع هم از نظر زیست محیطی و هم اقتصادی پرهزینه است.
وی با بیان اینکه در دمای بالا در سطح کاتالیست کک ایجاد شده که موجب غیر فعال شدن کاتالیست‌ها در طول انجام فرآیند می‌شود، افزود: به همین دلیل استفاده از کاتالیست‌هایی که بتوانند فرآیند را در دمای پایین‌تر انجام دهد، ضروری است.
محقق دانشگاه صنعتی امیرکبیر خاطر نشان کرد: با توجه به نتایج بدست آمده کاتالیست‌های ساخته شده در این طرح توانایی انجام واکنش را در دمای حدود ۲۰۰ درجه سلسیوس پایین‌تر نسبت به کاتالیست‌های مرسوم دارند.
به گفته رحمانی، به جرات می‌توان گفت که بکار بردن چارچوب‌های فلز- آلی در فرآیند آلکیلاسیون بنزن و تولید اتیل بنزن برای اولین بار انجام شده و می‌توان آنها را به عنوان کاتالیستی جدید با توزیع محصولات جانبی بسیار محدودتر نسبت به کاتالیست‌های مرسوم در نظر گرفت.
وی در ادامه افزود، در این طرح همچنین یک میکروراکتور جدید برای انجام فرآیند و ارزیابی عملکرد کاتالیست‌ها طراحی و ساخته شد.
این محقق با اشاره به کاربرد این طرح گفت: به طور کلی هدف این کار تحقیقاتی، توسعه یک کاتالیست جدید برای بهبود عملکرد فرآیندی، اقتصادی و زیست محیطی واحد آلکیلاسیون بنزن برای تولید اتیل بنزن بوده‌است.
وی با تاکید بر اینکه اتیل بنزن حدود ۳۵ میلیون تن در سال در جهان تولید می‌شود، افزود: این ماده شیمیایی خوراک اصلی در تولید استایرن و زنجیره محصولات پایین‌دست آن است.
وی با بیان اینکه در این طرح واکنش در فاز گاز انجام شده، عنوان کرد: از مزیت‌های قابل توجه کار حاضر انجام فرآیند در دمای پایین و همچنین فشار پایین است که خود موجب کاهش مصرف انرژی و در نتیجه کاهش تولید آلاینده‌های زیست محیطی است. همچنین در مقایسه با کاتالیست‌های زئولیتی مرسوم، کاتالیست‌های چارچوب فلز- آلی با محصولات جانبی کمتر سهم قابل توجهی در کاهش هزینه‌های جداسازی پس از انجام فرآیند دارند.
وی تاکید کرد: به طور کلی به کار بردن چارچوب‌های فلز- آلی در فرآیند آلکیلاسیون بنزن توسط اتانول کاملاً جدید است.
طرح «ساخت و ارزیابی یک کاتالیست چارچوب فلزی- آلی برای تولید اتیل بنزن»در دانشگاه صنعتی امیرکبیر با راهنمایی دکتر محمد رحمانی به انجام رسیده، و از نتایج این طرح دو مقاله ISI با درجه عالی (Q۱) چاپ شده است.
ر.ب ۴۵/‏ ع. ع ۵۷