دکتر محمدحسین قافله باشی، متخصص روانپزشکی در «همایش سلامت روان، پیشگیری از آسیب های اجتماعی و اعتیاد» در شهر آبگرم، با تاکید بر دخالت والدین در تربیت بچه ها، بویژه دخالت پدران در تربیت پسران، گفت: پس از سن سه سالگی، تربیت پسران باید در اختیار پدر باشد، به گونه ای که علاوه بر کمک در کارهای شخصی کودک، نظیر: استحمام، شناسایی دوستان نیز بر عهده پدر است تا در نهایت، موجب عجین شدن پدر و پسر و همانندسازی پسر از پدر شود.

ایشان تایید والدین در انجام کارهای درست کودک را سبب پیشگیری از ایجاد فاصله بین کودکان و والدین و پناه بردن کودک به گروه های هم سالی که موجب ایجاد یا تایید رفتار بد در کودک می شوند، دانست.

سلامت روان کودکان، وابسته به سلامت روان والدین

این متخصص روانپزشکی با اشاره به اینکه سلامت روان کودکان، وابسته به سلامت روان والدین است، اظهار کرد: تشخیص و درک حداقل های خوبی و بدی، تصمیم گیری صحیح، توانایی زندگی مستقلانه و توانایی در انجام وظایف، مسوولیت پذیری، توانایی زندگی در کنار دیگران و ایجاد ارتباط صحیح، از نشانه های بلوغ اجتماعی است.

دکتر قافله باشی، نرسیدن افراد به بلوغ اجتماعی را یکی از مهم ترین علل شیوع طلاق در جامعه دانست و افزود: زن و شوهر باید با وجود تفاوت ها، یکدیگر را درک کنند و با هم گفتمان داشته باشند.

افزایش سلامت روان جامعه از طریق آموختن نحوه گفتمان صحیح به کودکان

ایشان، آموختن نحوه گفتمان صحیح به کودکان را موجب افزایش سلامت روان جامعه برشمرد و ازدواج زودرس را که از آن به «چیدن میوه نارس» یاد کرد، مانعی در راه توانایی ارتباط افراد با یکدیگر و نیز عدم توانایی انتقال این مهارت به کودکان عنوان کرد. دکتر قافله باشی، افزایش مهارت ها در افراد، مانند: داشتن مهارت «نه» گفتن را در پیشگیری از اختلالات در نوجوانان و جوانان، دارای اهمیت دانست.

شایان ذکر است، این همایش با همکاری شبکه بهداشت - درمان شهرستان آوج و یخشداری بخش آبگرم در حسینه آروچانی های این شهر برگزار شد. در ابتدای این برنامه، صفر فیض الهی، مدیر شبکه بهداشت - درمان شهرستان آوج ضمن قدردانی از حضور دکتر قافله باشی، از حضور مردم و مدیرگروه سلامت روان معاونت بهداشتی دانشگاه علوم پزشکی قزوین در همایش نیز تشکر کرد و با اشاره به خصوصیات انسان کامل -که هر دو بُعد جسمی و روانی او باید پرورش یابد-، گفت: ریشه بسیاری از اختلالات موجود در جامعه در اثر بی توجهی به یکی از این دو بُعد است.