مدیریت کلان

ü تهیه و توزیع امکانات لازم جهت پیشگیری و کنترل بیماری

ü فراهم نمودن زیر ساخت­های لازم جهت اجرای برنامه پیشگیری و کنترل

ü تبیین سیاست­های مشخص جهت پیشگیری و مدیریت بحران

ü دسترسی تسهیل شده به انجام روش­های تشخیصی- آزمایشگاهی

ü امکان ایجاد ویزیت بیماران توسط پزشک به صورت غیر حضوری (مانند تله مدیسن، شبکه­های اجتماعی و مانند آنها)

ü مدیریت تامین از طریق ایجاد هماهنگی بین سازمان­های ملی و بین­المللی (در کشور ایران این هماهنگی می تواند بین وزارت بهداشت، گمرک، بانک مرکزی، وزارت صمت، اتاق بازرگانی، وزارت کشور، سازمان امنیت ملی، مدیریت بحران کشور و ... در سطح ملی و کلان انجام شود؛ در این مورد، لازم است تا تصمیم­گیری نهایی و دستور اجرا توسط یک نهاد واحد انجام شود)،

ü مدیریت در سطح منطقه­ای و استانی از طریق دانشگاه­های علوم پزشکی، شورای تامین شهرستان­ها، اصناف و سایر نهادهای ذیربط،

ü پیش­بینی مقدار مورد نیاز وسایل محافظت شخصی بر اساس الگوی منطقه­ای و پیشرفت اپیدمیولوژیک بیماری در هر منطقه،

ü پایش و کنترل نیاز و تامین وسایل از طریق سایر کشورها،

ü راه­اندازی یک سیستم مدیریت مرکزی جهت تهیه، تجمیع و توزیع نیازهای منطقه و کشور جهت جلوگیری از سوء استفاده افراد سودجو،

ü پایش توزیع از تولید کننده تا مصرف کننده وسایل محافظت شخصی،

ü حمایت های مادی و معنوی از قشر آسیب پذیر در شرایط اضطرار (قرنطینه) به منظور افزایش پیشگیری بین افراد جامعه

ü سیاست های حمایتی از تولید کنندگان محصولات مذکور( از قبیل تسهیلات بانکی، معافیت های مالیاتی)

بیمارستان ها و مراکز بهداشتی درمانی

ü تهیه و توزیع امکانات لازم جهت پیشگیری و کنترل بیماری

ü فراهم نمودن زیر ساخت­های لازم جهت اجرای برنامه پیشگیری و کنترل

ü دسترسی تسهیل شده به انجام روش­های تشخیصی- آزمایشگاهی

ü تریاژ مناسب بیماران و فراهم نمودن مکان مناسب جهت بستری بیماران

ü پیش بینی و حضور نیروی متخصص کادر درمانی متناسب با تعداد بیماران و آموزش آن­ها

ü ایجاد شرایط مناسب جهت فراهم نمودن امکان فاصله حداقل ۱ متری میان بیماران و کادر درمان و مابین بیماران و بیماران

ü فراهم نمودن اتاق­های ایزوله با تهویه مناسب جهت بیماران مشکوک یا تایید شده

ایجاد تعادل در استفاده از وسایل محافظت شخصی و کاهش منطقی آن

ç امکان ایجاد ویزیت بیماران توسط پزشک بصورت غیر حضوری (مانند تله مدیسن، شبکه­های اجتماعی و مانند آنها)

ç تهیه حفاظ شیشه­ای یا پلی­اتیلن قابل حمل، به منظور ایجاد یک سد فیزیکی میان بیمار و کادر درمانی (بالاخص در محل تریاژ)

ç ممانعت از ترددهای غیرضروری توسط کارکنان و پرسنل کادر درمانی به اتاق بیماران در صورتی که نیاز واقعی به حضور آن­ها نباشد.

ç برنامه­ریزی زمانی حضور کادر درمان (با حداقل نفرات ممکن جهت خدمت­رسانی) بر بالین بیمار به منظور کاهش تعداد دفعات مراجعه و کاهش زمان مواجهه با بیمار و فضای آلوده (مثلا در یک زمان مشخص دارو، غذا، معاینات بالینی و حیاتی توسط یک نفر انجام شود).

اطمینان از استفاده بجا و منطقی از وسایل محافظت شخصی:

ç نوع استفاده از وسایل حفاظت شخصی باید بر اساس فعالیت هر شخص مشخص شود (جدول پیوست).

ç استفاده از ماسک­های تنفسی N۹۵ یا FFP- ۲ فقط زمانی انجام شود که کادر درمانی قرار است به مدت طولانی و مداوم در تماس با بیمارن مشکوک یا قطعی باشد. این استفاده باید به نحوی باشد که در طی زمان استفاده از صورت برداشته نشود و زمان استفاده از آن بیش از ۴ ساعت نباشد.

ç استفاده از ماسک­های تنفسی در افرادی از جامعه ضرورت دارد که در تماس با بیماران و یا افراد دارای علائم تنفسی هستند.

ç در افراد بدون علامت پوشیدن ماسک از هر نوعی توصیه نمی­شود؛ توجه به این نکته بسیار ضروری است، زیرا استفاده از ماسک می­تواند منجر به عدم رعایت سایر موارد بهداشت فردی در افراد بدون علامت به دلیل استفاده از ماسک از یک سو و همچنین نداشتن دلیل علمی برای استفاده از ماسک در پیشگیری از ابتلا به بیماری در افراد جامعه، شود.

جامعه

ü همه بیمارانی که علامت تنفسی دارند، ضمن رعایت فاصله ۱ متری با سایر افراد جامعه باید ماسک جراحی داشته باشند.

ü مراقبین بیماران در خانه که تماس مستقیم با بیماران ندارند تنها نیاز به ماسک جراحی دارند.

ü مراقبین بیماران در خانه که تماس مستقیم با بیماران دارند، نیاز به ماسک تنفسی، دستکش و پیش بند پزشکی دارند.

ü استفاده از ماسک­های تنفسی در افرادی از جامعه ضرورت دارد که در تماس با بیماران و یا افراد دارای علائم تنفسی هستند.

ü تاکنون شواهد عینی مبنی بر انتقال آلودگی و بیماری از طریق کالاهای ترانزیت شده از کشورهای آلوده گزارش نشده است.

ü پوشیدن ماسک و دستکش جهت کارکنان گمرک و حمل و نقل ضرورت دارد.

ü استفاده از دستکش جایگزینی برای عدم رعایت و بهداشت فردی مانند شست­و­شوی مکرر دستها نیست.