به همین بهانه با وی به گفتگو نشستیم.
وی در ابتدای صحبتش از واحدهایی که در آنجا خدمت کرده است می‌گوید. انتظامات و پردیس خوابگاهی ۲ از جمله بخش‌هایی است که وی در آنجا مشغول به کار بوده است.
زمانیان دانشگاه را یک نهاد علمی و فرهنگی می‌داند و معتقد است: دانشگاه مکانی است که از سطح فرهنگ بالا برخوردار است و روابط و رفتار افراد در اینجا بسیار خوب است و انسان در این مکان احساس بزرگی، راحتی و احترام می کند.
وی در پاسخ به این سوال که اگر به گذشته برگردد آیا حاضر است دوباره در دانشگاه کار کند می‌گوید: با کمال میل دوباره کار در دانشگاه را انتخاب می کنم.
این کارمند بازنشسته از انتظارش از مسئولان می‌گوید. وی اظهار می‌دارد من انتظار خاصی از مسئولان دانشگاه ندارم فقط می‌خواهم از لحاظ اقتصادی بیشتر به کارمندان رسیدگی کنند.

وی در رهنمود به جوانانی که در ابتدای کار هستند می‌گوید: جوانان باید با امید وارد کار بشوند و سطح توقع خود را نیز پائین بیاورند. در دانشگاه و یا هر سازمان دیگری که مشغول به کار شدند با احترام متقابل با ارباب رجوع و کارمندان دیگر رفتار کنند.
زمانیان از جمله خاطرات خوبش در دانشگاه را ارتباط متقابل با دانشجویان می‌داند و می‌گوید: من در زمانی که متصدی خوابگاه پسران بودم ارتباط صمیمی با دانشجویان داشتم دانشجویانی از شمال، جنوب، کرد، لر و حتی دانشجویان افغانی که بورسیه بودند در خوابگاه سکونت داشتند و اکثر اوقات به اتاق‌هایشان می رفتم و با هم صحبت می‌کردیم و اینها تمام خاطره خوبی است که برایم به جا مانده است.
وی درخصوص احساسش از اینکه بازنشسته شده است می‌گوید زمانی که انسان بعد از سالها خدمت بازنشسته می‌شود از یک طرف نسبت به محیط کارش احساس دلتنگی می کند و از طرف دیگر خدمتش به پایان رسیده و انگار باری از روی دوش انسان برداشته می شود.