این طرح پژوهشی با دو پیش فرض آغاز شد. نخست اینکه اغلب تحصیل‌کردگان ایران در نوشتن ضعیف هستند و برای رفع این ضعف باید به اولین دوره‏‌های آموزش نگارش یعنی دوره ابتدایی مراجعه کرد. دوم اینکه نوشتن هر چند مهارتی زبانی است اما از مهارت‏‌های تفکر هم محسوب می‌‏‏شود و برای آموزش آن باید قبل از اینکه به زبان پرداخته شود به مهارت تفکر توجه شود.

یکی از تکنیک‏‌هایی که روان‏شناسان در تفکر مطرح می‏‌کنند، مهارت حل مسئله است و در تحقیقات جدید استفاده از روش حل مسئله در نگارش را مفید و موثر می‌دانند. با این دو پیش‌‏فرض آسیب‌‏شناسی مهارت نوشتن و آموزش نگارش به روش حل مسئله مد نظر قرار گرفت.

نگارش ضعیف اغلب دانش‌‏آموزان و دانشجویان و فارغ التحصیلان، اهمیت مهارت نوشتن در تولید علم و گسترش مناسبات علمی و فرهنگی، استفاده محدود از شیوه‌‏های نوین آموزش نگارش در برنامه‏‌های درسی، عدم توجه به مهارت نوشتن در همه درس‏‌ها و دوره‏‌ها و  اهمیت مهارت نوشتن در زندگی فردی و اجتماعی شهروندان را باید از ضرورت انجام این پژوهش دانست.

همچنین به گفته شهین نعمت‌زاده مجری این طرح پژوهشی، توجه همه جانبه به مهارت نوشتن در دانش‌‏آموزان دوره ابتدایی از موارد مهمی است که در این طرح به آن پرداخته شد. همچنین اهدافی مانند ارتقای آموزش نگارش و در نتیجه بهبود مهارت نوشتن در دانش‌‏آموزان دوره ابتدایی و تاثیر نگارش مناسب بر سرعت‏‌بخشی به تولیدات علمی در بلندمدت دنبال شد.

وی همچنین بیان کرد: اگر دانشجویان نمی‌‏توانند به راحتی و به درستی بنویسند علت آن این است که آموزش نگارش به آنها اشکال داشته است. این اشکال را باید در دوره ابتدایی که اساس آموزش آینده است، رفع کرد. نمی‌‏توان منکر شد که در آموزش رسمی  و برنامه‏‌ها و کتاب‏‌های درسی تلاش‏‌های بسیاری شده است که شماری از آنها نیز مفید و موثر بوده است. اما مسئله این است که نگارش به عنوان بخشی از ضرورت زندگی باید در همه درس‏‌ها وارد شود و محدود به درس خاص خود و زبان و ادبیات نباشد. همچنین باید از شیوه‏‌های نوین آموزش نگارش نیز بهره برد. یکی از این شیوه‌‏ها، روش حل مسئله است که در مواردی به بهبود نگارش کمک می‏کند.

گزارش از مرکز ارتباطات و اطلاع رسانی معاونت علمی و فناوری ریاست جمهوری

پایان پیام/۲۵