فاطمه می آید

دروازه های آسمان، گشوده می شود و بارانی شگفت، زمین را فرا می گیرد.

مکه، لبریز عطر یاس، با چشمانی گشاده تر از هر روز

بیستمین روز جمادی الثانی را دیدار می کند.

و فرشتگانی بی شمار، هلهله کنان فرود می آیند.

چشمان خدیجه علیهاالسلام ، خیس لبخند می شود و

محمد صلی الله علیه و آله ، شادمان و بی قرار، کودک را در آغوش می کشد.

فاطمه علیهاالسلام متولد می شود؛ دختری که مادرِ پدر است و خیر کثیر.

خورشیدی که یازده ستاره دنباله دار را در آسمان امامت، مادری کرد.

مشرکان، پیامبر را ابتر خواندند و خداوند، فاطمه را کوثر نامید؛

اِنّا اعطیناک الکوثر فَصَلِّ لِرَبِّکَ واْنْحَرْ * اِنَّ شانِئَکَ هُوَ الْأَبْتَر.

فاطمه متولد می شود؛

کسی که سپیده‌دمان، دیدگان روشنش را سجده می کنند

و کوه ها قامت قیامت را به احترام برمی خیزند.

زنی شگفت که عفتش سرلوحه همیشه زنان تاریخ است.

درختی تناور که ریشه در آسمان داشت و پرنده های نور

بر شاخه های سبزش آواز خواندند. فاطمه می آید.

او می آید و کوچه های مدینه، طلوع گام هایش را به پیشواز می آیند.

او می آید تا دخترانِ زنده به گور شده عرب، غرور زن بودن

را از بین خروارها خاک، حِس کنند.

فاطمه، فریادی سرخ است در کوچه های مظلومیت علی علیه السلام .

فاطمه می آید،

می ایستد و می ماند تا زمینیان، حضور ملکوتی اش را آسمان شوند.