دکتر غلامحسین حکیم الهی، استاد برجسته شیمی دانشگاه شیراز که نقشی موثر در راه اندازی نخستین دوره دکتری شیمی در ایران داشت، در گذشت.

به گزارش خبرنگار دیده بان علم ایران، زنده یاد دکتر حکیم الهی که متولد شیراز بود دوره کارشناسی شیمی را در دانشگاه ملی (شهید بهشتی)(۱۹۷۲)، دوره کارشناسی ارشد را در دانشگاه شیراز (۱۹۷۴) و دوره دکتری این رشته را در دانشگاه مک گیل کانادا (۱۹۷۹) به پایان برده بود. وی در ادامه تا سال ۱۹۸۲ به عنوان محقق پسادکتری در دانشگاه مک گیل به تحقیقات خود ادامه داد و پس از آن با بازگشت به زادگاهش به هیات علمی دانشگاه شیراز ملحق شد.

وی که در سال ۱۹۸۶ به مرتبه استادی رسیده بود از سال ۱۹۹۲ با موسسه شیمی آکادمی Sinica (بزرگترین تشکیلات علمی در تایوان) همکاری داشت.

دکتر حکیم الهی به موازات فعالیت های آموزشی با واحدهای صنعتی و بیمارستانی از جمله شرکت دارویی داروپخش و بیمارستان سعدی شیراز (بخش شیمی درمانی) و واحدهای تحقیقاتی و صنعتی در تایوان همکاری داشت.

حمید نادگران، رییس دانشگاه شیراز در پیامی با تسلیت درگذشت استاد حکیم الهی آورده است: «با کمال تاسف و تاثر، خبر درگذشت استاد گرانمایه، دکتر غلامحسین حکیم الهی، شیمیدان برجسته کشور و استاد شیمی دانشگاه شیراز دریافت شد و جامعه علمی و دانشگاهی کشور را باری دیگر، در غم و ماتم از دست دادن یکی دیگر از دانشمندان این مرزوبوم فروبرد.

بی تردید این رویداد ناگوار، ضایعه ای عظیم در مجموعه ی علمی و فناوری کشور و فقدانی جبران ناپذیر برای جامعه بزرگ دانشگاه شیراز است.

شادروان دکتر حکیم الهی، عمر گران بهای خود را در راه اعتلا و پیشرفت علم و دانش این مرز و بوم صرف کرد و با وجود سال ها دوری از وطن، همواره به تحقیق در حوزه ی شیمی آلی حیاتی مشغول بود و دستاوردهای بسیار ارزشمندی از خود به جا گذاشت که تا ابد به منزله مرجعی استوار از تحقیق علمی، نزد پژوهشگران ماندگار خواهد بود.

ایشان افزون بر نقش آفرینی بی وقفه در مقام استادی دانشگاه، از بانیان بسیار موثر در راه اندازی دوره ی دکترا در ایران در سال ۱۳۶۴ بود و بدین ترتیب در تعلیم و پرورش دانشجویان، استادان و صاحب نظران علم شیمی، خدمات ارزشمندی را به میهن عزیز اسلامی ارائه نمود.

امید که دانشجویان و همکاران عزیز، راه این استاد والامقام را که آیینه ی تمام نمای اندیشه ورزی و فروتنی است، ادامه دهند و همچنان نام و یاد ایشان را در آسمان پر فروغ علم و دانش، درخشان نگاه دارند.

اینجانب با اندوهی فراوان، درگذشت این استاد فرزانه را نخست به خانواده ی مکرم ایشان و سپس به جامعه ی علمی و دانشگاهی کشور، به ویژه همکاران ارجمندم و دانشجویان عزیز ایشان در دانشگاه شیراز تسلیت عرض نموده، برای آن جاودان نام غفران و رحمت الهی و برای بازماندگان، شکیبایی و آرامش از خداوند متعال خواستارم.»

انتهای پیام