به گزارش اداره کل روابط عمومی وزارت علوم به نقل از دانشگاه شهید باهنر کرمان، دکتر ابوالفضل خطیبی عضو پیوسته فرهنگستان زبان و ادبیات فارسی درخصوص هویت و نقش شاهنامه در ایران گفت: منابع شاهنامه در قرن چهارم براساس متن منصور به نثر و از شاهنامه ابومنصوری استفاده شده است که شاهنامه ابومنصوری نیز، ترجمه مستقیم از متون پهلوی خدای نامه (خودای نامگ دوران ساسانیان) است.
دکتر خطیبی خاطر نشان کرد: خدای‌نامه در زمان خسرو انوشیروان شکل گرفت و توسط نخبگان ایرانی به عنوان پشتوانه فرهنگی محسوب می‌شود لذا خدای‌نامه‌ها پشتوانه عمیق فرهنگی برای ایرانیان و عنصر وحدت‌بخش در زمان خود بوده و فردوسی نیز در به نظم‌کشیدن شاهنامه از خدای‌نامه‌ها بهره گرفته است.
وی عنوان کرد: یکپارچگی سیاسی ویژگی مهم شاهنامه است، شاهنامه، بیانِ تمام تاریخ، فرهنگ و آئین های ایرانی است و در گستره بزرگ فرهنگ ایران، شاهنامه اساس هویت ملی ایرانی است.
دکتر اکبر ایرانی رئیس سازمان میراث مکتوب سخنران بعدی این سمنیار بود که در مورد منابع شاهنامه پژوهی با تکیه بر معرفی نسخه کهن علی‌نامه و تاثیری که بر شاهنامه داشته است، گفت: منظومه علی نامه از کهن‌ترین منظومه‌های حماسی شیعه است که در سال ۴۸۲ هجری قمری توسط سراینده‌ای بنام ربیع سروده شد که نخستین سراینده شناخته شده شعر شیعی به شمار می‌رود.
وی گفت: حماسه یکی از کهن‌ترین شیوه‌های بیان ادبی در تاریخ ادبیات جهان به شمار می‌آید و از مهم‌ترین و قوی‌ترین نوشته‌های اعصار کهن در این گونه می‌گنجد و نمونه‌هایی چون مهابهاراتا در میان هندوان  و بخش‌هایی از اوستا در میان ایرانیان و منظومه‌هایی چون ایلیاد و ادیسه هومر در میان یونانیان جزو این گونه آثار شمرده می‌شود.
رئیس سازمان میراث مکتوب افزود: شاهنامه حکیم ابوالقاسم فردوسی نماد بیان ملیت ایرانی است به عنوان یک اثر ادبی و هنری و بزرگترین شاهکار حماسی ایرانیان است که مشتمل بر روایات اساطیری، افسانه‌ای و اطلاعات واقعی تاریخی است.
س.س۵۱/ل.م۵۴